"ژرف تر از م.ر.گ"
...نوشته ها و اشعار م.ر.گ...
-جواب دادم ممنون؛ آرومم... -ولی تو که آروم نبودی، بودی؟ -آره. گفتم بهش که آروومم و همه چی خوبه... -اون چی گفت بعدش؟ -گفت می دونم آرومی؛ پرسیدم چجوری آروم می شی؟ من به آرامش نیاز دارم... -نمی دونستم معنی این حرفش چی بود؛ واسه همین هیچی نگفتم و ساکت موندم... -خوب؛ اون چی کار کرد؟ -کاری نمی کرد. فکر کنم داشت فکر می کرد... ولش مهم نیست... -آره، بی خیال... -تو چی کارا می کنی؟ -مرسی. آرومم... همه چی خوبه... آره، آره... ردیفم رفیق! -خوبه، ولی من به آرامش نیاز دارم؛ باید بیش تر بکشم تا آرووم بشم... تو چی؟ -ممنون؛ من آرومم... م.ر.گ بهمن ماه هشتاد و هشت
-پرسید تو چجوری آرووم می شی؟
نوشته شده در یکشنبه هجدهم بهمن 1388| ساعت
0:34| توسط م.ر.گ| |
می نویسم و بسیار می نویسم. من نه از بهر یار می نویسم؛ نه از شهر و دیار، من ز روحی اسیر و جسمی بیمار می نویسم. من خودم هستم؛ خود مرگ. مرگی که جاودانگی و فسونش نیست. مرگی که روحی نژند است و پریشانش روان. روحی آغشته به افکاری متضاد؛ افکاری متناقض با حزب های باد!!! روحم با هنر هم خواب است و ادبیاتی مختص کوبیدن می زاید. هنری که نه متعلق به عام است و نه دورویی و ریا، ادبیاتی که سنت را در هم می کوبد و ساختار را نه می شکاند؛ بل که ز بین می برد. ز طبع؛ از طبیعت نه ارضایم، به فرای طبع گریزم و با سه چشم بینایم. چشمی بهر دیدار غم همزادم و دیگری از برای تنهایی فریادم و سومی ز روی دیدن نادیده هایم... در پی تکرار و درجا نیستم. من به دنبال به چالش افکندن کوچکانم. کوچکانی که ز دیده ی دو پایان بزرگند و گرام. من از بزرگ هایم می نویسم که در پندار شمایان کوچک و بس خوارند... کاغذ را به کاه ارجحم، ز این روی با دو پایان بر جهم. هر کس آزاد است تا احمقش گویم؛ آزادیم در همین است. گر تو نیز ز یاران دوپایانی بگریز که خشمم در کمین است... بلبخند و خوش باش ز خیال خام خویش که خاکستریست خورشید خاموش من...